Volgens de deken had mr. X (in de uitspraak: ‘V’) bij het aannemen van een opdracht allerlei red flags genegeerd. V had meer onderzoek moeten doen en de opdracht moeten weigeren, omdat de te voeren procedures mogelijk een illegaal doel dienden en V mogelijk zou worden betaald uit geld van dubieuze herkomst. Ook had V volgens de deken de rechter informatie verschaft waarvan hij wist of behoorde te weten dat die niet juist was.
De raad van discipline Amsterdam is het op geen enkel punt met de deken eens. Uit de onderbouwing kun je afleiden dat V een uitgebreid identiteitsonderzoek verrichtte. Er waren volgens de raad geen concrete aanwijzingen dat de dienstverlening van V diende ter voorbereiding, ondersteuning of afscherming van onwettige activiteiten. Er is geen regel dat zo’n aanwijzing bestaat als iemand wordt verdacht van strafbare feiten (of is veroordeeld).
Volgens de raad was het doel van de opdracht duidelijk en heeft iedereen recht op juridische bijstand en toegang tot de rechter, waarbij in dit geval bovendien sprake was van verplichte procesvertegenwoordiging.
Wat betreft de betaling: het uitgangspunt dat iedereen recht heeft op een advocaat zou illusoir zijn als een advocaat die zich giraal en niet overmatig laat betalen, aldoor bang zou moeten zijn voor vervolging wegens heling. In dit geval was er voor V dan ook geen reden om actief onderzoek te doen naar de herkomst van het geld.
Ook het verwijt dat V de rechter verkeerd had geïnformeerd strandt. Er was blijkbaar wel een document overgelegd dat niet deugde, maar toen dit duidelijk werd, had V de rechter snel geïnformeerd.
Dat is op zichzelf wel te volgen en in lijn met de bestaande jurisprudentie. Toch blijft in deze uitspraak erg veel ongewis. Wat voor cliënten waren dit? Wat wilden ze? Welke rode vlaggen zag de deken?
Dit alles weten we niet, omdat in de uitspraak talloze zaken zijn weggelaten. Onder ‘2. FEITEN’ staan zelfs helemaal geen feiten, ze zijn geheel vervangen door: ‘(…)’.
Of neem dit stukje: ‘De cliënten van V hebben dezelfde dag uitleg aan V verschaft die V aannemelijk voorkwam. Daarbij liggen er (…). Deze (…) heeft V (…) opgenomen en aan (…) gestuurd. Ook heeft V (…).’
In totaal zijn er meer dan tachtig weglatingen. Zo valt er voor de praktijk weinig van te leren.
Het ‘lakken’ wordt op tuchtrecht.nl slechts verantwoord met de mededeling: ‘Deze beslissing is om redenen van privacy beperkt weergegeven.’ Wiens privacy, of wordt bedoeld: veiligheid? Welk belang of risico moet zo zwaar wegen? Al met al een heel magere verantwoording voor een vergaande inperking van de openbaarheid van rechtspraak.
