Het vraagteken midden op de pagina. Een woordeloos verwijt aan de landsadvocaat die op eerdere brieven niet reageerde. Ooit stuur ik ook zo’n vraagteken, bedacht ik. De brieven zijn meestal langer. Het kan korter, is niettemin een mantra dat altijd door mijn hoofd maalt.
Rechters vinden advocaten vaak te lang van stof. In 2020 leidde dat tot beperking van de memories in appel tot 25 pagina’s. Sinds vorig jaar geldt dat ook voor de stukken in eerste aanleg. Wie een dagvaarding aanbrengt die langer is, moet motiveren dat de afwijkende omvang overeenstemt ‘met de aard, de complexiteit en het belang’ van de zaak.
Ik kan me de frustratie van de rechter voorstellen. De rechtspraak is gefinancierd op basis van productie. Voor elk dossier, voor elk vonnis is die productie uitgedrukt in maximale tijdsbesteding en vastgelegd in de tabellen van een Haagse bedrijfsleider.
En er zijn ongeremde tekstpiraten op de weg. Ik las deze zomer de beschikking van een Rotterdamse familierechter in een geschil over wisselmomenten van vakanties, paardrijles en nog wat triviale huiselijkheden. Het bewuste dossier bestond inmiddels uit 889 pagina’s en meer dan tachtig producties. ‘Deze omvang staat in geen enkele verhouding met de voorliggende verzoeken, die zien op gezagsgeschillen tussen ouders.’ Bedenk dat er jaarlijks een instroom is van zo’n 150.000 familiezaken.
De Noord-Hollandse kantonrechter die in 2022 een vve-zaakje behandelde, trof een partij die het nog bonter maakte. Eiseres vorderde schadevergoeding wegens een lekkage en herstel van een vijftal gebreken. ‘Ze brengt daartoe twee dagvaardingen uit van – in totaal – ongeveer tweeduizend pagina’s; 225 producties en zes kilo papier.’ Zij kreeg de gelegenheid ‘bij nader te nemen akte korter van stof te zijn’, te weten maximaal tien pagina’s.
Mijn begrip ebde weg toen ik deze week zelf van de rechtbank bericht kreeg. De rolrechter gaat beoordelen of mijn dagvaarding tegen de Staat (85 pagina’s inclusief plaatjes) niet te lang is, ondanks mijn motivering. ‘De toegang tot de rechter is hier essentieel!, wilde ik meteen repliceren. Met enige overdrijving is het toch de Staat die vooraf nu door de eigen stukken bladert. Maar ik wacht af. En stuur misschien alleen een vraagteken.