De cliënt van mr. X was in de media ten onrechte aangewezen als verantwoordelijke voor een gecanceld festival. Hij zou er met het geld van de kaartjes vandoor zijn. Mensen stuurden doodsbedreigingen.

In een Facebookgroep over de afgelasting publiceerde mr. X haar brief aan tv-programma Radar. Daarin stelde ze dat ze bewijs had dat de werkelijke organisatoren haar cliënt opzettelijk op de website hadden gezet na de afgelasting. Ze noemde in antwoord op Facebookreacties de namen van de organisaties en personen die er volgens haar achter zaten. Het was haar doel dat gedupeerden bij de juiste personen verhaal konden halen, en om de naam van haar cliënt te zuiveren, schreef ze. Haar cliënt was ‘een hardwerkende man die er door “vrienden” is ingeluisd als afleidingsmanoeuvre, terwijl de daadwerkelijke organisatoren ervandoor zijn met het geld’.

De beschuldigden klaagden hierover bij de raad van discipline Den Haag.

De tuchtrechter verwijst onder andere naar het EHRM-arrest Veraart/Nederland: de advocaat heeft vrijheid van meningsuiting, maar het beroep kan nopen tot terughoudendheid in publieke uitingen, en die uitingen moeten ‘discreet, eerlijk en waardig’ zijn.

Daar voldeden de uitingen van mr. X volgens de raad niet aan. Ze had geen (volledige) persoonlijke namen mogen noemen. Ze had er rekening mee moeten houden dat de beschuldigden, net als haar cliënt, doodsbedreigingen zouden kunnen ontvangen – wat volgens hen ook gebeurde. Terwijl voor haar doel voldoende was om te melden dat haar cliënt geen rol had in het festival, en om eventueel de namen te noemen van de wel betrokken bv’s.

Volgens de raad ontbrak een redelijk doel voor de openbaarmaking van de namen en heeft ze de belangen van de betrokkenen nodeloos geschaad. Dat de Facebookgebruikers de namen van de achterliggende personen zelf bij het Handelsregister hadden kunnen achterhalen, deed daaraan niet af.

Ook de passage dat deze mensen haar cliënt erin hadden geluisd en er zelf vandoor waren met het geld kon niet. De toon in die Facebookgroep was al verhit en er waren doodsbedreigingen gedaan. Dat mr. X bewijs had, was de raad niet was gebleken. Ze had er rekening mee moeten houden dat aan haar woord als advocaat een bepaald gewicht hangt en dat het publiek haar woorden sneller voor waar zou aannemen.

Mr. X leek daar de ernst niet van in te zien, wat leidde tot een berisping.

Trudeke

Trudeke Sillevis Smitt

Freelance redacteur

Profile page
Advertentie